Son Yazılar

19 Eylül 2015 Cumartesi

Farkındayım

     Pişmanlıklarla dolu bir hayatım olduğuna üzülmemeliyim zira farkındayım ki hayatına girdiğim insanlarda da çıkışımla birlikte yoğun pismanlıklar yaratıyorum. E o zaman? Ne o zaman? O zaman sorun bende ya da benim hayatımda değil demek ki. Sorun insanlarda. Kıymet bilmeyen ya da benim gibi fırsatları değerlendirmeyi bilmeyen o insanları tanımak için yeterince çaba göstermeyen insanlarda. 

     Taa lise yıllarımdan başlayayım anlatmaya. O zamanlar hoşlandığım çocuk bana pas vermemiş gidip tüm kaşarlarla çıkmıştı. Aradan sayamayacağım, hatta sayınca yorulacağım kadar çok yıl geçti. Fakat ona rağmen üniversite 3'e dek arkadaşları vasıtasıyla benimle bağlantı kusma çabasındaydı. Konuşmak karşılaşmak için kendini gebertti. Arkamdan rezalet bir aşk hayatı olduğunu kimsenin bana benzemediğini söylüyormuş. Bu beni hiç ilgilendirmedi. Çünkü ben onu tee 15 yaşımda bıraktım ama farkında olması bile bişeydir yani. Ona karşı duyduğum basit bir hoşlantı dahi benim için utanç verici şu an ama napayım çocukluk işte.
     Dershane vakti karşılaşmak için her delikten çıktığım Uğur böceğine ne demeli. Mavrasına takılıyordum falan diye her yerde karşısına çıkıp tesadüfmüş gibi davrandığımda hiç iplenmiyordum. Gerçi o zamanlar bilmemiş hiç kendisine takıldığımı iyi ki de bilmemiş basit bir eğlenceydi sonuçta. O da üniversite 3e dek beni her yerden eklemeye çalışmaktan vaz geçmedi. Hatta bir ara bir arkadaş vasıtasıyla görüştüğümde üniversite okuduğum şehre gelmek istediğini artık.ciddi ilişki düşündüğünü söylemişti de günlerce faceimi dondurmuştum mesaj atamasın istemiyorum diye. 
     Peki tombik Aziz'e ne demeli? O da aynı olay. Peki sırık? Ya Teoman? Ya Antonyo? bodur tavuk? Ben bu çocukların hiç biriyle bir şey yaşamadım sevmedim de. Ama hayatlarında hep varmışım gibi davrandılar. Bi benim seçimim değildi. Hiç kimsenin hayatı için de böyle bir şey istemem zaten. Beni yalnızca kendi hayatım ve değer verdiğim insanlar ilgilendirir. Ama böyle düşünürken şunu fark ettim. Ben kendimi fazla küçümsüyormuşum. Yani hayatlarına dokunmadan yalnızca esip geçtiğim insanlarda bile sevgi dolu bir kalıcılık bırakmışım. Düşmanlarım bile arkamdan iyi bahseder olmuşlar 'Sezarın hakkı Sezara' demişler hep. Bu onların başarısı mı? Elbette hayır. Bugün kendime bu farkındalıktan dolayı bir mutluluk armağan ettim çünkü bence ben bu mutluluğu hak ettim. Yani ne bileyim iyi insanlar çıkmadı karşıma hep ama ben hep elimden geleni yaptım. Kimsenin sevmediği istemediği insanlarla bile iletişim kurmaya çalıştım. Kiminde başarılı oldum, kimindr olamadım, pişman da değilim yine olda yine çabalarım. Benim için kötü insanlar düzeltilmeyi bekleyen bir nevi hamur. Ruhları kararmamışsa eğer yüzlerindeki is onları kömür yapar mı? Üflesek gitmez mi? Ben üflüyorum işte tozlarını, kalan kalıyor bensiz devam ediyor. İşte ben kendime kızdığım zamanlarda kızmamaya böyle karar verdim. Çünkü ben hayatta hiç kötü olmadım. Nefsi müdafaaya zorunda kaldığım anlar oldu, 100 kırıldıysam 1 kırdım. Ama hiç arkamdan kötü diyen ya da içtem beddua eden duymadım. Umarım yoktur zira o insanın zararı ancak kendine olur. 
     Bugün aldığım 'yüzü aşkın kisiyle konuştum eğlendim çıkt dokundum..vs ama yüzlerce kadın bir tane sen etmiyor, etmeyecek' mesajı ilk değil son da olmayacak eminim. Daha önce de o beni kabul etseydi şuan evli olurduk belki çocuğum bile olurdu diyenler oldu. Bu benim için gururdur beni iyi tanımışlar demel eğlenilecek değil evlenilecek kız olarak görmüşler :-) Demek ki doğru yoldayım ben. 

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

cpm fun 2