Son Yazılar

3 Haziran 2016 Cuma

Olur mu Ki?



     Geceler düşünmek için değil uyumak için vardı. Peki neden o zaman geceleri hep düşünmek zorunda bırakıldık biz? Uyku herkesin kendinden bile çok sevdiği, en mükemmel şey değil mi? Biz de seviyoruzdur belki uykuyu, bulutlara sarılmak gibi geliyordur uyku belki ama uyutmayınca bilemiyoruzdur o duyguyu, özlüyoruzdur.

     Nasıl seviyorduk? Ben birini çizerken ya da yok oluşa terk ederken hiç içim acımıyor mesela, insanların içinde olan kalbinden söküyormuş gibi hissetme olmuyor. Kalbime giremiyorlar demek ki giremiyor ki çıksın adam. Kafama giremiyor daha kalbime nasıl girsin oradan oraya çok yol var.

     Kalbime girip girmediğini de anlamıyorum ki ben. Hiç acımıyor canım, ona dayanarak demek buraya gelememiş diyorum. Bilmiyorum ki ne kadar doğru. Benimki de bir varsayım işte.

     Bu defa farklı hissetmiştim dediğim de pek olmuyor. Hatta ilk defa oldu sanırım, aynı adam benim seneler önce de kafamı böylesine karman çorman etmişi. En sevmediğim süreç olan günlerce bu işin sonu ne olacak düşüncesine beni terk etmişti.

     Şimdi fark ettiğim bir şey vardı ama. Seneler önce söylediğim her cümleyi aklında tutmuş meğer. Bir adam neden bir kadının her kelimesini aklında tutar ki? Tutabilir mi daha doğrusu? Hafızası çok iyidir belki de. Hani var ya öyle insanlar her şeyi şahane hatırlıyorlar her detayıyla. O da belki öyledir. Yok yok deģildir öyle. Bu beni önemsediğini belli etmez mi? Onu seçmememe rağmen bana şans vermesi ona şans vermem için yeterli bir gerekçe olabilir mi?

     Bir kere kötü biri tanıyınca hep ona benziyor mu korkusuyla insanlara yaklaşmamak yanlış değil mi? Niye yapıyoruz o zaman bunu? Kanepede kanal zaplarken gelecek değil ya aşk. Dört duvar arasında bizi bulamayan aşk geldiği gibi çekip gitmez mi?

     Çocukken civcivim vardı bir tane. Eline alma çok sevme ki küçülür derdi anneannem hep. Ne saçma şey, sevmekle hiç küçülür mü hayvan derdim. Aylar geçti akranları büyüdü afacan büyümedi. Küçülüyormuş meğer, çok sevince çok sıkınca zarar veriyormuş insan sevdikçe küçülüyormuş. Tıpkı insanları sevdikçe küçüldükleri gibi.

     Onu seversem de küçülür mü ki? Çoksevmek istiyorum ben öyle böyle değil. ama. Sevmişken de bitmesin istiyorum hep var olsun. Her şeyin sonu vardır inanışı tarih olsun. Yardım edin biri bana geleceği söylesin karman çorman aklımı aydınlatsın..


4 yorum:

  1. Çok doğru güzel bir yazı olmuş. Gerçekten çok sevmekle küçülmek tespitini sen yazınca farkettim ki, gerçekten öyle. Bence şans verilmeli, denemeden bilinmez ki. Ama sonu gelecek diye de insan kendini dört duvar arasına kapatamaz ki. Biteceğini bilse bile sevmeli insan.

    YanıtlaSil
  2. Son, her insanda aynı korkuyu yaratmıyor.Ben de şu yaşıma geldim, hala bir yargıya varamadım yaşam, sevgi konusunda.Sevdikçe küçülüyor doğru bir tespit.

    YanıtlaSil
  3. Sevgi olması gereken değerde değil ne yazık ki ....

    YanıtlaSil
  4. Bunca güzel anlatıma ne desem bilemedim. Ama bence insan yüreğini dinlemeli ve nereye götürüyorsa gitmeli. Ve gittiği yerden asla pişmanlık duymamalı. Sevmeli tabii sevmekten korkarak yaşanmaz ki! Ama severken öldürmemelide. Çünkü inaan sevdiği ve sevildiği kadar yaşadığını hisseder. Çokmu konuştum ben yine? Evet sanırım biraz öyle oldu. Uyku tutmadığındanmıdır nedir? Çenem düştü bu gece :) Sevgilerimle

    YanıtlaSil

cpm fun 2