Son Yazılar

29 Eylül 2016 Perşembe

Yaa Sadece Bende Miymiş?


     Şimdi yazacaklarım genel olarak çocukluk rezilliklerim. Herkeste olduğunu sandığım, bir tek bende olduğunu öğrenince aa yaa sadece bende miymiş diye tepki verdiğim olaylar. Hatta şuan yaptığım abuklukları da ekledim onları de pek yapan yokmuş hayret edilesi:

Çocukken sürekli aşık olduğumu sanıyordum 9 yaşındayken sınıfta iki çocuģu birden begenip ablama abla ben hangisine aşığım diye sorardım.

Şirinleri gerçek sanar Şirin babanın yaptığı solucanlı kurbağalı deneuleri gerçekten yapmaya çalışırdım. Onları görmek için her akşam dua eder güçlü şirinle evlenebileceğini sanırdım.

4. Sınıfa kadar ablamın taşların doğurarak çoğaldığı yalanına inandım.

Ilkokulda arkadaşlarımın ödevlerini kontrol eder habire imla hatalarını kırmızı kalemle çizerdim.

Biri bana bir şeyi asla başkasına söyleme dediğinde o şeyi bir kaç saat sonra unuturdum. Korkudan mı artık neden kaynaklı bilmiyorum.

1 sene Almanya'da kalmıştım o yıllarda trenlerin pencere kollarıyla ilerlediğini sanırdım ve bindikten inene dek hızla o kolları çevirirdim bırakırsam tren duracak sanırdım.

Liseye kadar köpeklerin kedileri yediğini sanıyordum. Evet cidden.

Ilkokuldan 10 yaşına kadar çocukların sadece karından çıkabildiģini zannediyordum.

Çok hassastım haber dahi izleyemezdim psikolojim bozulurdu günlerce kabus görürdüm o yüzden anneannem haberleri izlerken beni balkona kitlerdi.

Yıldızım çok düşüktü ve bir ortamda nazarcı ya da kötü niyetli biri varsa hemen hisseder büyüklere o kişiyi kovmalarını söylerdim. Gerçekten korktuğum insanlar gittikten sonra mekandaki çocuklar fenalaşırlardı.

Odam niye düzeltilmiş diye kavga ederdim dağınıklığı aşırı severdim. Ablam eşyalarımın üzerinden hoplayarak geçerdi.

Uyumadan önce 3 saat hayal kurardım onlarca rüya görür hepsini de not eder sabah uyanınca onlardan hikayeler yazardım.

Ediz Hun'un elektriği bulan Edison ile aynı insan olduğunu zannederdim. Ampulu bulup oyuncu olmuş gibi ha ha ha.

Dakikada 98458859 olmayacak hayal kurardım ayaklarım hiç yere basmazdı.

Kardeşimi koruma politikasını aşırı abartırdım balkona kurulur herhangi birinin ona bir şey demesini beklerdim biri bir şey deyince 1 dakika içinde aşağı iner had bildirirdim

Ilkokulda belalı ailesi olan bir çocuktan oyun oynadıģım gerekçesiyle kırbaç yemiştim ve şikayetçi dahi olamamıştım. Şimdi söylerken dahi sırtımdaki o sızıyı hissettim. Inşallah kat be katını yemiştir.

Bu yaşlarımda çok zengin olacağımı zannederdim.

Psikopat derecede Çelik hayranıydım. Her gün papatyalarla seviyor sevmiyor yapardım.

Bulduģum tüm civcivleri yıkar tırnaklarını keser salıncakta sallardım.

Daima bir kumbaram vardı ve 6 yaşından beri mutlaka bir şeyler için biriktirir sonra alakasız bir şey için o paraları yerdim.

Çarşaf giyenlerden korkardım.

Asker gördü mü çok mutlu olurdum sanki bizi koruyan birileri etrafımıza gelmiş gibi.

Örülmüş saçtan aşırı nefret ederdim. Birinde görünce midem bulanırdı ciddi ciddi çocukken örük saça takıntılıydım.

6 7 yaşlarındayken yere çöp atan amcaları tek tek uyarır akrabalarımda sigara içenlerin paketlerini gizliden çöpe atardım.

Dedem ölmesin ya da hastalanmasın diye onlarca sigarasını sobaya ve çöpe attım.

Kuzenim o kadar güzel bir çocuktu ki uyumasın ilgileneyim diye hep gizli gizli uyandırırdım. Annesi de uyutmaktan uģraşmaktan yorgun düşerdi.

Beden derslerinde topu hep hoşlandıģım çocuğa atar anlamasın diye de it gibi davranırdım.

Yalan söylediğim zaman hemen dilimde kocaman bir şey çıkardı. Biri hakkında kotü bir şey söyleyince çıkıyor şimdi de.

Dolabın içine girer devamlı şarkı yazardım.

Tüp bebeğin tüpten üretilmiş robot olduğunu zannederdim.

Hiç susmazdım insanları ağlatana kadar soru sorar ve kendimi dinletmeye çalışırdım. (Inşallah çocuģum bu konuda bana benzemez.)

Okulda ögretmen cehennemi anlatınca o kadar korkardım ki her akşam cehenneme gitmek istemediğim için ağlardım.

Kocaman adamlarla çok bir şey biliyormuşum gibi atışıp dururdum.

Okulda ne hastalık varsa hepsini kapar eve getirirdim.

Gece uyandığımda korktuğum için kalkmaz sabaha kadar tuvaletimi tutardım.

Anneannemlerin evlerine hep balkondan girerdim. Nasıl bir kafaysa. Anneannemin yüreği hoplardı, yersiz bir adrenalin sevgisi işte.

Mavi gözlü insanlardan aşırı korkardım. Hala korkarım.

Kendi kendime ve barbielerime o günkü dersleri anlatırdım

Kendi kendime magazin dergileri yapar millete zorla okutmaya çalışırdım. Hepsi alabildiğine saçmaydı.

Hiç büyüyemeyeceğimi sanırdım.

Çok şişman bir kuzenim bir kaç kez üzerime oturduğu için şişman insanlardan korkmaya başlamıştım. Hala mesela otobüste falan yanyana otursak nefesim kesilir çok kötü olurum. Çok şişman insanlarla aynı ortamlara girme fobim ondan sonra oluştu sanırım.

Çikolatanın kalıp kalıp ağaçlardan alınıp paketlendiğini sanırdım.

Ayaklardaki mantarların normal mantar olduğunu insanın ayaklarında mantar çıktığımı zannederdim.

Böbrek taşının ayıklanmamış bulgurun pilavündaki taşları yemekten olduğunu zannederdim.






4 yorum:

  1. Ya bu çok tebessümlük bir yazı olmuş :) Allah'ta sizi güldürsün emi :))

    YanıtlaSil
  2. Hiç büyüyemeyeceğimi bende sanırdım senin gibi bende Kocaman adamlarla çok bir şey biliyormuşum gibi atışıp dururdum :)))) bende hep şirin baba gibi olmak isterdimm :))) çok güzel bir yazı olmuş :))) Rabbım seninde güldürsün :))

    YanıtlaSil
  3. Süpermişsin bayıldım:)))

    YanıtlaSil

cpm fun 2