Yoruldum, Tükendim, Ruhum Öldü - yazimbari

9 Haziran 2018 Cumartesi

Yoruldum, Tükendim, Ruhum Öldü


     Bazı insanların hayatı çok kolay olurken bazılarınınki zor oluyor. Zorluk kıstası da herkese göre değişiyor, herkesin kaldırabileceği yük farklı tabi. Zorlanıyorum dediğin an tam olarak sana ağır gelmeye başladığı an. Hani tam dişini sıkarsın sıkarsın da son raddeye gelir yeter dememek için kendini zor tutat, istemsiz yutkunuverirsin ya, işte tam o nokta da zorluğun artık seni dibe batırdığı, kaldıramadığını hissettiğin nokta. Ve ben maalesef tam o noktadayım.

     Senelerdir bir şeyler hep daha iyi olacak diye bekliyorum. Sanki bekledikçe güzel şeyler olmasına daha çok yaklaşıyordum. Ama olmadı. Umduğum gibi gitmedi, kendi hayatımın köntrolünü kendi elime alamadım hiç. Tam olduruyorum derken sil baştan oldu her şey. Yoruldum öyle çok yoruldum ki. Düşmekten falan değil tekrar düşeceğini bile bile kalkmaktan, kalkarken kullandığım o gücün beni artık yavaş yavaş yok ettiğini fark etmekten yoruldum. Derin bir nefes alıp bak git gide daha iyi olacak yalanlarına artık kendimi inandıramadığımı fark ettiğimde son noktama gelmiştim. Sanki
kendimi kandıramıyorum artık ümit edemiyorum, zorlayamıyorum, sonsuz hayal ve bekleyiş azmimi kaybettim. İçine düştüğüm hiçbir şeyden çıkamıyorum.

     Hani hep derler ya hayatınız sizin ellerinizde, nasıl isterseniz öyle yaşarsınız. Dünyanın en büyük yalanı. O kadar aptalca bir safsata ki bu. Sen hayat boyu emek veriyorsun devamlı bir savaşın içindesin ama olmuyor, olduramıyorsun her şey akıyor sen akmıyorsun öylece sabit kalmış üzerine düşenleri itelemekten geri gitmeyeyim diye çabalamaktan bırak ilerlemeyı kendi bulunduğun yerden sabit kalabildiğin zamanlar için şükrediyorsun. Ne için mücadelee ettiğimi bile unuttum ben artık o kadar uzun zamandır mücadele ediyorum ki. Yoruldum, bıktım, bunaldım her şey de gitgide daha aksi yöne doğru gidiyor. Asla kimseye dert anlatmayan güçlü duracağım diye kasan bünyem de sağolsun yediremiyor kendine, serde gurur var. Ama tükeniyorum ya ben öyle böyle değil. İnsanlar daha da zorlaştırıyor hayatımı, herkes öylesine kötü ki. Bir kaldırım kenarında biriyle şarkı söylesem sanki geçecek bir kaç dakikalığına güzelleşecek dünyam, belki unutacağım. Sabah uyandığımda yine aynı şeyler olacak. Yaşamak zorunda olmamız ne acı...

7 yorum:

  1. olsun yaaa güneş her gün doğuyor biz de doğabiliriz kiii, her gün unutcan geçmişi işteeeee, sil gitsin hep yaaaa :)

    YanıtlaSil
  2. Yaşıyoruz işte hani derler ya Allah sağlık versin gerisi boş güzel günler dileğimle.

    YanıtlaSil
  3. Ne olursa olsun yaşamaya mecburuz fakat bazen o kadar ağır geliyor ki ne zaman bitecek diyorum.

    YanıtlaSil
  4. Zaman zaman hayatin yükü agirlasiyor ama umudu yitirmemek gerekir. Her gün yeni bir baslangictir.

    YanıtlaSil
  5. bak bir şey söyleyeyim mi? Son 2-3 yılda çoğu insanın sadece kitaplarda okuduğu, filmlerde izlediği dramlara,aksiyonlara şahit oldum.Sıkıntılar geldikçe geldi hiç durmadı.Sonra bir gün madem onlar bitmiyor ben bitireyim dedim.Bakış açımı değiştirdim, karşıma çıkan her olumsuzlukta, "olsun bir şekilde aşacağım" deyip sabrettim.Ve geçti, şimdi nefes aldığımı hissediyorum.Bazen, geçmişte o sorunlarla da bu düşünceyle yaklaşsaydım kendime bu kadar hasar vermezdim diyorum fakat bu kafaya gelmem için de onları yaşamam gerekiyormuş demekten de kendim alamıyorum.Sıkma tatlı canını, aldığın nefese bak, anda yaşamaya bak.Ne gerisi ne ilerisine:))

    YanıtlaSil
  6. heeey ahmet kaya kendine iyi bak, sen misin o cover ı söyleyen, gerçekten hem güzel hem farklı olmuş :)

    YanıtlaSil
  7. Merhaba;

    Siteni çok beğendik ve selam vermek istedik!

    Görkem CAN

    https://gorkemcan.com

    YanıtlaSil

Post Bottom Ad

Responsive Ads Here