Çocukluk Aptallıkları

     Hepimizin çocukken inandığı aptalca şeyler vardır. Kimisini hatırlayınca acaba ben aptal mıydım, ailem nasıl da endişelenmedi diye düşünürken kimisini hatırlayınca yalnızca gülümser geçeriz. Benim en bilindik hikayem memlekette ablamın hin planıyla başlamıştı. Ablam sokaktan iki tane büyük taş getirmiş, bunlar doğuracak çocuklarına da biz bakacağız demişti. Ben de taş doğurmaz saçmalama demiştim. Ertesi sabah ablamın iki taşı koyduğu yerde minik minik taşlar gördüm. Heyecanla ablama koşup taşlar doğurmuş dedim. Birlikte hepsini bezledik yedirdik uyuttuk. Bu böyle bir aya yakın devam etti. Anneannem bu saçmalığa daha fazla dayanamayıp çöpe attı çocuklarımızı, çok ağladım. Daha fenası bu durumun bir kandırmadan ibaret olduğunu iki sene sonra bir aile dostumuzdan öğrenmiştim. Sosyal medyada da bu konuda yazılmış pek çok güzel anıya rastlamak mümkün. İşte onlardan bazıları : 










Peki sizin var mı anımsayınca gülümseten tuhaf çocukluk saflıklarınız ?

7 Yorumlar

  1. O zamanın ruh halleri duyguları farklı tabiii

    YanıtlayınSil
  2. Ayakkabı numaram arkadaşlarımdan küçük diye çok üzülürdüm küçükken :))

    YanıtlayınSil
  3. çocukluk farklı bir ruh hali :))))))

    YanıtlayınSil
  4. Adı üstünde çocukluk işte 😀

    YanıtlayınSil
  5. Ne kadar temiz duygularla üzülürdük çocukluk yıllarımızda. Büyüdükçe kirlendi dünya.

    YanıtlayınSil
  6. Benimde ne rezilliklerim var hatırlamayim bile

    YanıtlayınSil
  7. Ben de zeytin çekirdeği yutunca içimde ağaç büyür sanırdım.

    YanıtlayınSil

Yorum Gönderme

Daha yeni Daha eski